Copyright Chayo Pumsarid All rights reserved.
All Images are the property of Chayo Pumsarid unless stated otherwise and may not be used without the written consent of Chayo Pumsarid.

บทความนี้เหมาะแก่ผู้ที่มีอายุมากกว่า 18 ปี ขึ้นไป อาจมีข้อความ เนื้อหา ไร้สาระ และความจังไรระดับเกินจะทน !! น่านนนนไง ยังไม่ทันจะจบคำเตือน . . . . . . (มุขแบบนี้ ไม่ควรเล่นเกิน 2 ครั้งจริง ๆ)
 
ก่อนอื่นเลย !! นานมากแล้ว !!! ที่ผมไม่ได้ทำแบบนี้ คือ "ช่วงตอบกลับจากบทความที่แล้ววววววว"
 
B-J-B-B-2 : ผมน้ำตาแทบจะไหลเลยครับ ไม่คิดว่าจะมีคนอ่านแล้วในยุคนี้ T-T ขอบคุณครับที่ตามมาอ่านในบ้านที่ . . . . . กำลังปรับปรุงแห่งนี้ครับ
 
**********************************************
เอาหละ ผ่านช่วงแรกมาแล้ว มาเข้าเรื่องกันเลยยยยยยย !! เรื่องไหนก่อนดี ? "การปิดเฟสบุค" ของผมแล้วกัน
 
       ผมรู้สึกว่า ผมมีเฟสบุคไป ก็มีไปเท่านั้นแหละครับ ไม่ได้มีใครเขาอยากจะรู้จักมั๊กจี่ผมในนั้นเท่าไหร่นัก คนส่วนมากก็แค่สนใจในภาพที่ผมลงมากกว่า ผมเลยคิดว่า ไหน ๆ แฟนเพจผมก็มีอยู่แล้ว แล้วผมจะมีเฟสบุคไว้อีกทำไม ปัจจุบันค่าความสำคัญว่า "มันเอาไปเป็นข้อมูลประจำตัวแบบ Online มันได้หายไปแล้ว" และแถมยังกลับมาใช้แบบดั้งเดิมอยู่นั่นคือแฟ้มผลงาน ดังนั้น นี่เป็นประเด็นเลยที่ผมว่า เฟสบุคนั้นมันไม่จำเป็นสำหรับผมอีกในการติดต่อกับคนอื่น
 
       ต่อมา ผมรู้สึกว่า ผมไม่ได้อยากจะเจอคนในเฟสบุคแบบพิมพ์คุยกันแบบนั้น มันไม่สามารถรับอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ ผมว่า skype นั้นยังให้ผมสามารถรับอารมณ์ฝั่งตรงข้ามได้มากกว่าอีก แล้วก็ ผมอยากจะนัดเจอคนจริง ๆ ตัวเป็น ๆ ที่สามารถสัมผัสได้มากกว่าจะเจอเขาคนนั้นในโลกออนไลน์ที่หาความหนักแน่นของตัวอักษรแทบเป็นไปไม่ได้เลย
 
       ผมเป็นคนที่แปลกครับ ถ้าเรื่องไหนผมทนได้ ผมจะทนได้เหมือนคนโง่เลยก็ว่าได้ แต่ถ้าเรื่องไหนผมไม่ทน ผมก็จะไม่ทนจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เรื่องบางเรื่องผมน่าจะทนได้ (พูดง่าย ๆ ผมติสแตกเกินไป) แล้วผมเป็นคนที่ถ้าไม่ทนแล้วจะระบายออกทันที . . . . . . . . . . . ผมรู้สึกว่า "ตั้งแต่ผมมีเฟสบุคมา ความอดทนผมน้อยลงเรื่อย ๆ" เพราะอึดอัดเรื่องอะไรมา ไม่พอใจเรื่องอะไรมา ผมก็จะพิมพ์บ่นในเฟสบุค หรือไม่ก็ถูกใจอะไรในซักอย่าง ผมก็แชร๋เล่นซะเหมือนผมเป็นไวรัสตัวหนึ่งในเฟสบุคเลย (หลายคนคอนเฟิร์ม ถ้าแอดผมเป็นเพื่อนแล้วในวันหนึ่ง ๆ ไม่เห็น สถานะผมนั้นคือเรื่องแปลก) ผมเลยรู้สึกว่า ผมเป็นคนที่เคยอดทนมากกว่านี้มาก่อนนะ ดังนั้น บะบายยยยย
 
       คนในเฟสบุค รู้หน้าไม่รู้ใจ เห็นภายนอกไม่รู้สันดาร เห็นพฤติกรรมไม่รู้ความคิด มันเหมือนการเสแสร้งว่า "เรากดเพิ่มเพื่อนเข้าไป แล้วเราเป็นเพื่อนเขา" ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย เราแค่ "พบปะ" คนเหล่านั้น ยังไม่ถึงขั้น "รู้จัก" เลยด้วยซ้ำ แล้วจะให้เรียกคนเหล่านั้นว่า "เพื่อน" ผมทำไม่ได้ครับ ผมเป็นคนยิ้มให้กับคนแปลกหน้าได้ง่ายมาก เฮฮากับใครเหมือนรู้จักกับคน ๆ นั้นมาเป็นปี แต่ผมจะนับใครเป็นเพื่อนนั้น มันแสนยากนะครับ ยิ่งเพื่อนสนิทนี่ . . . . . ผมบอกได้เลยครับ "ถ้าคุณคิดว่าคุณเป็นเพื่อนสนิทกับผมหละก็ คุณคิดผิดแล้วหละ" . . . . . ผมอยากได้เพื่อน หรือคนรู้จักที่ไม่ใช่แค่การกดปุ่ม "เพิ่มเพื่อน" ครับ
 
       การมีสังคมในวงกว้างมันก็ดีนะครับ "แต่ถ้ามันเป็นสังคมที่ไร้ประสิทธิภาพหละครับ" มันก็ไม่ต่างจากสังคมระยำเลยหละครับ ทำไมผมพูดแบบนี้ หลายครั้งที่ผมต้องการความเห็น หรือความช่วยเหลือ "จากคนที่ผมแอดเขาเป็นเพื่อนนั้น" ส่วนมาก ผมจะได้เพื่อนจริง ๆ ตัวเป็น ๆ ของผมมากกว่าที่จะเป็นคนช่วยผม หรือออกความเห็นในเรื่องต่าง ๆ ดังนั้น ผมจะมีสังคมไร้คุณภาพแบบนั้นทำไม ในเมื่อเพื่อนจริง ๆ ของผมนั้นก็เพียงพอแล้ว
 
       เฟสบุค มันทำให้ผมอยากรู้เรื่องชาวบ้านมากเกินไป "เห้ยยยยย เมิงเป็นเพื่อนกับคนนั้นด้วยหรอว้าาาา" . . . . แค่เราเป็นเพื่อนเขา เราก็หาเพื่อนของเพื่อน และหาต่อไปเรื่อย ๆ ว่าจะมีใครมั่งไหมที่รู้จักกับเรา . . . . . . "เอะ นี่ผมเป็นคนชอบเสือกเรื่องของชาวบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ" ผมรู้สึกได้เลย.......... และผมไม่ชอบที่ตัวผมเองเป็นแบบนี้มากที่สุด ผมยินดีที่จะใช้วิธีการ "ถามคนรอบข้างเขา หรือถามเขาเองโดยตรงถ้าเขาเป็นคนตรงแบบผม" ดีกว่าที่จะกดค้นหาเขาในโลกเฟสบุค อ่าาาาาาาาาาาาาา ดังนั้นจะแก้นิสัย แก้ที่ตัวสร้างนิสัยก่อนไหม ?
 
       แล้ว ผมมีเฟสบุคเหลือไว้ทำอะไร ? "ถ้าไอ้การเปิดแฟนเพจไว้ลงรูปมันไม่ต้องใช้ ชื่อบัญชีเฟสบุคนั้นหละก็ ผมปิดไปนานแล้วหละ" (หมายถึงปิดแบบไม่มีตัวตน) ข้อดีอื่น ๆ นั้นก็คือ ผมก็รับข่าวสารต่าง ๆ จากเพจต่าง ๆ หรือกลุ่มบุคคลในเฟสบุคได้อัพเดทเรื่องที่น่าจะจำเป็นสำหรับผมได้ แค่นั้นก็มีประโยชน์สำหรับผมแล้วหละ
 
       นั่นคือเหตุผลหลัก ๆ ที่ผมทำการปิดเฟสบุคไป ส่วนเหตุผลรองนั้นมีอีกเยอะมาก ผมไม่ขอพิมพ์มันลงไปในนี้ดีกว่า ผมยินดีเล่าให้ฟังถ้าเจอตัวกันครับ
 
**********************************************
       จบประเด็นเฟสบุคไปแล้ว มาเรื่องคอม ๆ มั่งดีกว่า ผมคาดไม่ถึงเลยว่า "เห้ย e-mail เราทำไมมีแต่คนพยายามจะแฮ๊บวะ" . . . . . . . . . . . .
 
 
       รูปนี้คือ e-mail ผม . . . . . . . ซึ่งเรียกได้ว่าทุกวันนั้นมีคนพยายามกันสนุกสนานเลยทีเดียว ดังนั้น การดูแลความปลอดภัยของเครื่องคอมพิวเตอร์เป็น เรื่องสำคัญนะครับ เพราะ e-mail ของพวกเราหรือพี่ ๆ น้อง ๆ คนอื่น ๆ นั้นอาจมีความสำคัญในชีวิตประจำวัน เช่น การโอนเงินผ่านธนาคาร ธุรกรรมทางอินเตอร์เน็ต ดังนั้น หาโปรแกรมกันไวรัสดี ๆ มาลง เปลี่ยนระหัสผ่านอยู่บ่อย ๆ ทำ 2-Way Authenticate และไม่ใช้ e-mail เราในเครื่องที่แลดูไม่ปลอดภัย ก็จะช่วยให้ไม่โดนแฮกกันง่าย ๆ นะครับ

       ปล. เอะ ? เดี๋ยวนะ ผมกำลังทำประชาสัมพันธ์ IT วันละนิดใช่ไหม !!?! 555555555555555
 
**********************************************
       เรื่องหนักหัวมาระยะนึงแล้ว (บางคนไม่หนักหรอก) มาเรื่องแบ้ว ๆ มั่งดีกว่า เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (นี่มันจะครบสัปดาห์แล้วนะเห้ยยยยย) ผมไปงาน Coscom มา . . . . . . ผมไปเพราะ Ely ครับ เพราะ Ely มา ผมเลยไป
 
       ดังนั้น ขาดไปไม่ได้เลยกับความปากหมาเมื่อได้ถ่ายรูปมาแล้ว !!
 
 
ก่อนอื่น เธอผู้นี้คือผู้ที่ถูกสังเวยให้กับกล้องผมคนแรก ๆ . . . . . . อิโอน่า งับปลาดาวเข้าไปแล้ววว !!!
 
ตามมาด้วยภาพน่ารัก ๆ จากเรื่อง "ฟรี" (ฟรีเรอะ ? โดน LC ไปยังหว่า ? ถ้าโดนไปแล้วจะเรียกว่าฟรีได้อีกเรอะ !!?!)
 
จากนั้นก็มีแต่เรือ และ เรืออออออออออออออออออ
 
ถัดมาจากเรือก็ "แยงกำลังจะโดนรูบี้น๊วย" เห้ยยยยย เดี๋ยวดิ ปรกติแยงต้องน๊วยรูบี้ไม่ใช่เรอะ !!?!
 
ผมอยากเจอ "คุณน้องสิริ" มานานละ งานนี้ได้เจอสมใจ แถมเจ้าตัวดันคอสตัวที่ผมอยากถ่ายมากอีก นั่นคือ ยายะ จัดไปปปปปปปปปปป
 
"เอิมมมมมมม . . . . . หนูพราวก๊ะ . . . . . . . . ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งสาปพี่ !! เดี๋ยวรูป 9 เดือนที่แล้วไม่เสร็จ !!!"
 
พอหนูพราวได้ยินแบบนั้น หนูพราวเลยไปสาปเรือแทน . . . . .
 
สาปแค่เรือนั้นไม่พอหรอก ข้ามเรื่องไปดันกันรอนป้าเลย !! อาฆาตแรงจริง !! (ผมจำชื่อตัวละครไม่ได้ครับ T-T)
 
และแล้ว ผมก็ได้พบกับ อิมาอิซึมิ .................
 
ตามมาด้วยท่านผู้การเรือ !!
 
และคาเงโร่ โปรเจ็ค
 
หนูฟูกบอกว่า "ถ้าหนูไปดูดาวไม่ทัน หนูจะโทษเจ้าพวกนี้" . . . . . .
 
และที่ผมดีใจที่สุด ผมได้เจอ "อีเพ้อ" จาก "มันไม่ใช่ความผิดของช้าน ที่ช้านไม่ป๊อปปูล่าาาาาาาาาา" ผมชอบน้องเขาจริง ๆ แบบว่า คนคอสอีเพ้อ ไม่มีเลย ผมไม่เคยเจอ เจอน้องเขาคนแรกเลย <3 (อีเพ้อ เป็นนางเอกตัวหนึ่งที่ผมรอวันที่เธอสวยเสร็จ)
 
และแล้ว ผมก็ได้เจอ Ely สมใจ
 
ก่อนกลับบ้าน มีคนจากชมรมดนตรีมาบรรเลงเพลงปิดกล้องครับ ขอบคุณครับผม Cool (ดูสีผิวน้องเขาซิ สวยอ่าาาาาาาา)
 
รูปเต็ม ๆ อัลบัม ไปดูได้ที่แฟนเพจครับ >>>กดเลย<<<
 
อะไรนะ !! รูปใหญ่ไม่สะใจ เอาไปเลย 2K Version >>>กดเลย<<<

ปล. ผมชักอยากจะรู้แล้วหละว่า "มีคนโหลดรูป 2K ผมมั่งไหมนี่ แต่ละงาน" . . . . .